Zwerffietsen

Een van mijn favoriete woorden is ‘radwandern’. Volgens de Duden (de Duitse Dikke Van Dale) betekent ‘wandern’ zoveel als ‘ohne ein Ziel anzusteuern, [gemächlich] gehen; sich irgendwo ergehen’. Doelloos ergens heengaan, zwerven. ‘Radwandern’ is dus zwerffietsen. Ik houd van zwerffietsen. Niet alleen omdat hardrijden op de racefiets en de mountainbike me de laatste jaren vanwege mijn onderrug minder goed afgaat, maar ook omdat ik zwerven op de fiets zo fijn vind.

Ik houd überhaupt van zwerven. ‘Wanderlust’ noemen (niet alleen) de Duitsers dat. Rebecca Solnit schreef er een boek over. Weliswaar vanuit het perspectief van de wandelaar, maar net als bij wandelen, gaan ook fietsen en denken goed samen. Solnit schrijft in de inleiding van de Nederlandse vertaling over de voeten die prima in staat zijn om afstanden te overbruggen zonder dat daar gemotoriseerde hulpmiddelen voor nodig zijn. Diezelfde voeten kunnen dat ook door eindeloos de fietspedalen rond te malen.

Wegfietsen en onderweg bedenken waar ik heenga. Onbekende wegen inrijden en kijken waar de weg uitkomt. In het Engels vind ik ‘wayfaring’ een mooier woord om een zwervend bestaan aan te duiden dan ‘wandering’ en ‘wanderer’, zoals in de folk-klassieker ‘The wayfaring stranger’.

Vanaf 15 april ga ik een kleine maand zwerffietsen. Alhoewel, de eerste tien dagen fiets ik niet doelloos, het doel is Berlijn. Fietsvriend J. besloot in 2020 dat hij in 2022 drie maanden vrij zou nemen om rond de Oostzee te fietsen, inclusief Kaliningrad en Sint-Petersburg. Omdat hij precies vertrekt als mijn sabbatical van een maand begint, vroeg ik hem of hij het leuk zou vinden als ik het eerste stuk naar Berlijn met hem meefiets. Dat was goed. We zullen vooral kamperen. J. heeft zijn route enige tijd geleden aangepast door Kaliningrad en Sint-Petersburg te schrappen.

Tot Berlijn staat mijn route dus min of meer vast, daarna ligt de wereld nog open. Ik heb wel een aantal alternatieven bedacht, maar het hangt van de vorm, het weer en de stemming af waarheen ik dan fiets. Na een aantal jaren waarin de mantelzorg voor mijn vader steeds intensiever werd, waren de afgelopen vijf maanden erg hectisch met Dr. Alzheimer die mijn vader steeds meer in zijn macht krijgt en diverse opnames als gevolg van corona, daarmee gepaard gaande uitvalsverschijnselen en revalidatie. Nu hij sinds twee maanden in een verpleeghuis woont, komt mijn al een jaar geleden geplande sabbatical als geroepen. Fietsen, kamperen, kijken, ontdekken en rust om ook weer rust in mijn hoofd te krijgen.

Eens kijken of ik er al zwervend ook aan toe kom om af en toe iets te schrijven. Over wat ik zie, waar ik ben, wat we meemaken of waaraan ik denk. Heute hier, morgen dort.