Een eeuwige rock ‘n roller, drijvende kracht achter de zestig jaar jonge rock ’n roll-band The Shakin’ Arrows en iemand die anderen kon enthousiasmeren. Hoogtepunten waren de concerten met The Everly Brothers, Fats Domino en Roy Orbison in de jaren tachtig.
“We zijn ook geen types die als rockers door het leven gingen. Niks zuipen, blowen, achter de vrouwen jagen. We zijn keurige huisvaders met een verantwoordelijke baan. Allemaal uit hetzelfde hout gesneden, dus kun je het heel lang volhouden met elkaar.” Daarom bestond volgens Ton Duquesnoy The Shakin’ Arrows na bijna zestig jaar nog steeds, zo zei hij na een optreden in 2018 tegen een journalist van het Brabants Dagblad.
Ton Duquesnoy overleed op 10 september 2021 na een kort ziekbed op 76-jarige leeftijd aan longkanker. Tot zijn overlijden was The Shakin’ Arrows een van Nederlands oudste en nog steeds optredende rock ’n roll-bands. Duquesnoy was bezeten van muziek en loyaal. Getrouwd met zijn vrouw Joos én met The Shakin’ Arrows en hij werkte decennialang op de afdeling financiën van schoenfabrikant Helioform.
Hij werd in 1945 in Waalwijk geboren. In 1959 ontmoette hij tijdens de zomervakantie bij zwembad het Hoefsven in Waalwijk vier jongens die muziek maakten, The Beatles moesten nog worden opgericht. Hij blufte zichzelf als gitarist de groep in. Samen richtten ze The Hot Rock Rollers op, een van de vele rockbandjes die toen in Nederland ontstonden. Medeoprichter en oud-lid Nico Swinkels: “We waren jong, dertien, veertien jaar en we wilden de boel op stelten zetten”. Gemeenschapshuis ‘De Ouwe Toren’ in Baardwijk werd hun thuisbasis.
“In die tijd hadden we nog goedkope gitaren en zelf in elkaar geflanste versterkers. Maar met optredens in ‘De Ouwe Toren’ verdienden we geld en konden we nieuwe, betere apparatuur aanschaffen,” aldus Swinkels. De baromzet was voor de uitbater van het café in het gemeenschapshuis, de inkomsten uit de entreekaartjes, zo’n 3 à 4 gulden per kaartje, voor de band. “Als er zo’n 300 bezoekers binnen waren, leverde dat aardig wat op.”
In 1961 wijzigden Duquesnoy en Swinkels de naam in The Shakin’ Arrows. Hun huisstijl leek op de ‘smooth’ stijl van The Shadows, de toenmalige begeleidingsgroep van de Britse rock ’n roll-ster Cliff Richard en net als The Shadows speelden ook The Shakin’ Arrows vooral instrumenteel werk. Dat leverde hen in de jaren zeventig de bijnaam de Nederlandse Shadows op.
In de vroege jaren zestig waren The Shakin’ Arrows populair in het concertcircuit. De meeste nummers die ze speelden, waren covers van Amerikaanse artiesten, Cliff Richard and The Shadows en van de Nederlandse indorockers The Tielman Brothers. In 1962 kwamen de broers Ad en Ton Masseurs erbij. Beiden zouden in 1975 met hun countryband The Tumbleweeds een nummer-1-hit scoren met de cover “Somewhere between”. Met hun komst steeg het niveau van The Shakin’ Arrows volgens Swinkels, zelf werden ze ook beter. Maar na die eerste succesvolle periode tot ongeveer 1965 werd het rustig rondom The Shakin’ Arrows. “Ik moest toen in dienst,” vertelt Swinkels “en Ton ook.” Met als gevolg dat we niet meer zo vaak optraden en dat de samenstelling nogal eens wisselde.
In 1977 maakte de band met een nieuwe vaste bezetting een doorstart, natuurlijk in ‘De Ouwe Toren’. Nico Swinkels nam afscheid, Duquesnoy speelde voortaan leadgitaar, net als zijn grote voorbeeld Hank Marvin van The Shadows. Op de golven van de revival van de fifties rock ’n roll surften The Shakin’ Arrows naar succes. Waar ze voorheen nooit een plaat had opgenomen, brachten ze nu singles, elpees en cd’s uit, ook met eigen nummers. De cover ‘Till I waltz again with you’ en het zelfgeschreven ‘Arrow boogie’ kwamen in de hitparade. Maar bovenal toerden ze door het hele land, tot in België en Duitsland aan toe. Naar dorps- en gemeenschapshuizen, cafés en zaaltjes, maar ook naar de grote podia, in Duitsland soms voor wel tienduizend mensen. En ze traden op in het voorprogramma van sterren als The Everly Brothers, Fats Domino en Roy Orbison.
Ook nadat de fifties revival over zijn hoogtepunt heen was, bleef de band optreden. Tot de coronapandemie en de daaropvolgende maatregelen zelfs nog bijna wekelijks. De liefde voor de muziek uit hun tienerjaren bracht The Shakin’ Arrows en hun fans na bijna zes decennia nog steeds bij elkaar.
“Ton Duquesnoy wás The Shakin’ Arrows,” zo vertelden de overgebleven bandleden op 15 september 2021 in het Brabants Dagblad naar aanleiding van zijn overlijden. Niet alleen was hij oprichter en het enige overgebleven oorspronkelijke lid, maar hij was ook de man achter de website, regelde de boekingen en deed de PR. Ook Nico Swinkels bevestigt dit: “De band was zijn leven. Hij deed bijna niets anders.”
In 2018 publiceerde hij de door hemzelf geschreven biografie van The Shakin’ Arrows: “Born for rock ’n roll”. In 2015 zei Duquesnoy dat het einde van The Shakin’ Arrows, “bij leven en welzijn,” nog ver weg was. Zes jaar later lijkt dat einde met zijn overlijden dan toch daar. Na ruim zestig jaar is Ton Duquesnoy uitgerockt.
Dit artikel was een opdracht voor de Basiscursus Journalistiek van Fontys Hogeschool Journalistiek.
WanderKip 